HH Skies

Mijn verblijf wilde ik vastleggen maar niet in de gebruikelijke kiekjes van de toeristische attracties die ik het thuisfront bij terugkomst zou laten zien. Susan Sontag haalt in haar essay over fotografie de menselijke gewoonte aan om van elke belangrijke levensgebeurtenis (geboorte, huwelijk, reis) een bewijs in foto’s te willen hebben. Alsof we de herinnering aan deze gebeurtenis van extra waarde voorzien wanneer er een foto van bestaat. Ik heb Hamburg vastgelegd in twaalf foto’s waarop grotendeels de lucht van dat moment te zien is en, rechts van het midden, een stuk van een gebouw. Op hetzelfde moment bestonden ook alle herkenbare delen van Hamburg en hing er op alle andere plekken de lucht waarvan die van Hamburg deel uit maakt.

De camera neemt geen foto van de werkelijkheid, maar de camera laat zich leiden door de fotograaf en legt in wezen de werkelijkheid van de maker vast. Als we naar een foto kijken dan zien we het afgebeelde door de ogen van de fotograaf. Onderwerp, compositie, kleurgebruik en uitsnede worden voor ons bepaald. We laten ons sturen door de overtuiging van de fotograaf en hebben geen invloed, geen keuzemogelijkheid anders behalve het wel of niet kijken naar de foto. Als fotograaf kun je dus spelen met de werkelijkheid, het echte leven in een fictief verhaal veranderen en omgekeerd. Een foto bezit als vanzelf overtuigingskracht omdat we van mening zijn dat het beeld vrijwel waarheidsgetrouw is. Zo is een foto ook altijd een bewijs en gaat fotografie over herinneringen, het vastleggen van een situatie. Dat je ergens een foto van maakt, betekent dat je datgene belangrijker vindt dan het andere eromheen en door de foto wordt de waarde ervan nog eens vergroot. Dit laatste idee doet me denken aan wat ik in het eerste hoofdstuk van Susan Sontag’s essay las en werd het uitgangspunt van mijn serie ‘HH luchten’.

November 2018